Angielski Cocker Spaniel
WZORZEC (FCI Standard nr 5, 1988)

Wzrost: pies 39-41 cm, suka 38-39 cm

Waga: 12-14,5 kg

Wygląd ogólny: krótki i zwarty, krótszy i wyższy od field spaniela; usposobienie wesołe i żywe, ale i czujne; inteligentny,
łączący w sobie dużą siłę z dużą elegancją.

Wady: ruchy powolne lub zwolnione, charakter złośliwy, agresywny, tchórzliwy.

Głowa: musi być znacząca w stosunku do reszty ciała, wydłużona, sucha, szlachetna, delikatnie rzeźbiona; pożądane
policzki suche, dobrze wyrzeźbione, zwłaszcza pod oczami; skóra dobrze przylegająca do kości.

Wady: głowa ciężka, masywna lub nieznacząca w stosunku do reszty ciała, okrągłe policzki.

Czaszka: dobrze rozwinięta, pojemna, w swojej górnej partii wysklepiona lekko w formie kopuły; front dobrze rozwinięty,
średnio rozwinięty guz potyliczny; dobrze rozwinięte łuki brwiowe.

Wady: czaszka płaska lub szeroka; rozwinięte łuki jarzmowe; zmarszczki.

Kufa: kwadratowa, dobrze rozwinięta, mocna, w partii górnej prosta, solidna i szeroka, lekko zwężająca się w kierunku trufli
nosa.

Wady: kufa ostra, w partii górnej pofałdowana, zbyt krótka lub długa.

Stop: przełom nosowo-czołowy dobrze zaznaczony.

Wady: brak stopu; zbyt załamany lub za głęboki.

Szczęki: mocne, niemalże stalowe, równej długości, w pełni pokrywające wargi pokryte sierścią; dolna linia wargi możliwie
równoległa do górnej linii kufy i zamykająca miejsce załamania warg; zgryz nożycowy.

Wady: wargi zwisające lub nieścisłe; przodozgryz lub tyłozgryz.

Nos: dostatecznie szeroki i dobrze rozwinięty; barwa nosa czekoladowa dla czekoladowych i czekoladowopodobnych,
ciemnoorzechowa tolerowana u biało-pomarańczowych i biało-czerwonych, czarna dla wszystkich innych barw.

Wady: nos suchy, z odstającym naskórkiem.

Uszy: w kształcie płata, nisko obsadzone na wysokości dolnej części oka i opadające wzdłuż policzków; długość skóry płata
dochodzi do nozdrzy, bez ich przekraczania; dobrze pokryte długim jedwabistym włosem prostym lub lekko falistym.

Wady: uszy zbyt długie, przekraczające linię nosa; zbyt krótkie lub odstające; włos skręcony lub lokowaty.

Oczy: dobrze wypełniające oczodół; ścisłe powieki; oś oczu bezwzględnie równoległa; tęczówka błyszcząca i bardzo ciemna;
kolor oczu orzechowy lub brązowy, dostosowany do koloru szaty.

Wady: oczy jasne, wypukłe lub zapadnięte; siatkówka przezroczysta; oko kawki i rybie – błękitne; tęczówka zbyt połyskliwa;
zez.

Szyja: długa, umięśniona, lekko łukowata.

Wady: podgardle.

Tułów: zwarty, dobrze związany, stwarzający wrażenie skoncentrowanej siły; odległość od kłębu do ziemi; proporcje zbliżone
do kwadratu, ale tułów nie może być kwadratowy.

Wady: lekka kość.

Pierś: głęboka, dobrze rozwinięta; znacząca w swoich trzech wymiarach – wysokości, szerokości i głębokości, schodząca aż
do połowy łokcia.

Wady: pierś zbyt wąska, zbyt szeroka lub okrągła; żebra płaskie lub zbyt okrągłe.

Łopatki: długie, skośne ustawione, cienkie.

Wady: łopatki proste, kłąb otwarty.

Grzbiet: krótki, bardzo zwarty bez żadnej giętkości, ale lekko opadający w kierunku ogona.

Żebra: bardzo mocne, zwarte, umięśnione.

Kończyny przednie: powinny być bardzo silne, mocne i dostatecznie krótkie, dobrze przystosowane do znoszenia wysiłku;
dobrze owłosione.

Wady: łokcie odstające, zbyt przyległe lub otwarte; zbyt krótkie.

Łapy: zwarte, okrągłe (jak kocie). Palce dobrze uwypuklone: opuszki zwarte i twarde, mocne paznokcie.

Wady: łapy otwarte, duże, szerokie, rozlane lub koślawe.

Zad: szeroki, okrągły, bardzo umięśniony; kończyny tylne bardzo mocne; uda mocno umięśnione i nisko schodzące;
podudzie nisko kątowane, schodzące równoległe; chód swobodny.

Wady: podudzie słabe, otwarte, ściśnięte; uda kocie (zbyt płytkie); chód drobiący.

Ogon: osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, bez jej przekroczenia; ucięty na 2/5 jego długości.

Wady: ogon noszony wysoko, nie obcięty lub zbyt krótki.

Szata: jedwabista o jednolitym charakterze; włos płaski, przylegający, krótki na głowie, niezbyt długi na grzbiecie, nie obfity
na łapach.

Wady: szata skręcona, ostra, lokowata, wełnista; czubek na głowie i tzw. Firanki – zbyt obfite.

Barwy szaty:

-jednobarwne: czarna - black, czerwona - red, kremowa platynowa - buff, złota - gold, sobolowa - sable, czekoladowa -
liver, czarna podpalana - black and tan, czekoladowa podpalana - liver and tan, sobolowa podpalana - sable and tan.

-wielobarwne: czarno-biała - black white, pomarańczowo –biała – orange white, czarno-srebrno-niebieska jasna – blue
roan, czarno-srebrno-niebieska ciemna, czarno-srebrno-niebieska z podpalaniem – blue roan and tan, czekoladowo-biało-
dereszowata jasna – liver roan, czekoladowo-biało-dereszowata ciemna, pomarańczowo-biała cętkowana jasna,
pomarańczowo-biała cętkowana ciemna – orange roan.

-trikolorowe: biało-czarna z podpalaniem – black white and tan, biało-czekoladowa z podpalaniem – liver white and tan.


Pielęgnacja specjalna włosów


Pielęgnacja włosów u spanieli polega na specjalnych zabiegach, które mają poprawić strukturę sierści. Należy pamiętać, że
strzyżenie nie poprawia struktury (włosy stają się bardziej szorstkie), lecz ją psuje. Jeżeli pies ma odnieść sukces na
wystawie, jego szata włosowa powinna być dobrze wypielęgnowana. U spanieli przygotowanie włosów do wystawy powinno
rozpocząć się co najmniej na miesiąc przed jej terminem. Właściwy rozwój, a więc i wygląd włosów, zapewniamy przede
wszystkim przez dobre odżywianie psa. Ponadto spaniele powinny być codziennie czesane. Wymagają odpowiednich
zabiegów pielęgnacyjnych, aby ich włosy uzyskały walory określone przez wzorzec FCI.

Przed wystawą nie należy kąpać spanieli, gdyż włosy ich tracą naturalny tłuszcz, przez co stają się zbyt lekkie, puszyste, nie
przylegają dobrze i nabierają skłonności do układania się w fale. Najlepiej wykąpać psa na dwa tygodnie przed wystawą, zaś
na dzień przed powinno się wypłukać tylko włosy długie, bez mycia ich mydłem i szamponem i ułożyć w sposób naturalny.

Przygotowanie włosów spaniela do pokazu wykonuje się etapami, aby w dniu wystawy były pożądanej długości – wg
wymagań wzorca danej rasy. Czas rozpoczęcia przygotowań jest sprawą indywidualną. Zależy od gatunku włosów danego
psa. Zabiegi pielęgnacyjne ułatwi wcześniejsze przygotowanie odpowiedniego pomieszczenia o dobrym oświetleniu,
wyposażonego w prostokątny stół o wysokości 55-70 cm. Do stołu można przymocować metalową ramę tzw. Gilotynę,
mającą na końcu pętelkę wędzidełkiem, które nakłada się psu na szyję. Nie potrzebujemy wówczas drugiej osoby do
pomocy. Spaniel przygotowywany od małego, znosi te zabiegi w zupełnym spokoju.


PIELĘGNACJA SZATY ANGIELSKIEGO COCKER SPANIELA


Wskazówki dotyczące przygotowania i pielęgnacji szaty cocker spaniela mogą być w części użyteczne także dla właścicieli
Springer spanieli, rosyjskich spanieli, field spanieli, clumber spanieli, Sussex spanieli. Przypomnijmy, że trymowanie cocker
spaniela ma uwypuklić prawidłową budowę anatomiczną, umożliwiając przez to sędziemu wydanie sprawiedliwej oceny. Nie
mniej ważny problem to prawidłowa pielęgnacja szaty na co dzień, od chwili nabycia psa. Właściwe modelowanie szaty
wymaga podejścia artystycznego – to niemal rzeźbienie jego sylwetki. Usuwanie włosów zbędnych, obok walorów
estetycznych, ma zasadnicze znaczenie higieniczne. Likwidując włosy wyrastające spomiędzy palców zapobiegamy zbieraniu
się dużych ilości piachu, zbijaniu i filcowaniu się włosów, a przez to powstawaniu stanów zapalnych pomiędzy palcami.

Według standardu FCI sierść na całym tułowiu cocker spaniela musi być gęsta, krótka, o miękkim gatunku włosa,
jedwabista, lśniąca. Falistość jest niewskazana, a kędzierzawość wadą. Jeśli nie usuniemy martwych włosów, sierść nie
będzie lśniąca, lecz matowa.

Pierwszy lekki tryming młodego cockera powinien odbywać się w wieku 6 miesięcy (wcześniej można tylko dokonywać
wycinania włosów wokół łap). Polega on na usunięciu dużych ilości szczenięcego podszerstka. Częstość trymowania
uzależniona jest, jak już trzeba trymować cockery o maści czekoladowej i czarnej, natomiast kolorowe: biało-czarne lub biało-
pomarańczowe porastają niepożądanym włosem najsłabiej.

Na dzień przed trymowaniem powinno się psa wykąpać, a następnie ustawić go na stole, dokładnie rozczesać i
wyszczotkować. U cockerów maści czarnej i czekoladowej, które najczęściej mają włos bardzo miękki i większą ilość
podszerstka, na 2 tygodnie przed wystawą należy usunąć podszerstek za pomocą nożyka trymerskiego lub gumowych
naparstków, które nakłada się na kciuk i palec wskazujący. Sierść trzeba usuwać przez kilka kolejnych dni, aby nie zmęczyć
psa i nie doprowadzić do podrażnienia skóry. W miejscach, które trymujemy, należy drugą ręką naprężyć skórę, aby włosy
lżej wychodziły. Chwytając niewielkie ilości włosów za końce, trzeba je wyrywać energicznie. Usuwa się wszystkie odstające,
zakręcone włosy z czaszki, nasady ucha, grzbietu, przedpiersia, podbrzusza, bocznej powierzchni podudzia.
Po usunięciu podszerstka i długich włosów przystępujemy do modelowania poszczególnych partii ciała.


Głowa. Włos na czaszce musi być idealnie przylegający, miękki, bez czuba. Nadmiar sterczących włosów należy usunąć za
pomocą gumowych naparstków. Włosy wyrywamy niezwykle delikatnie, powoli, gdyż zabieg jest bolesny dla psa, gdy się go
wykonuje nerwowo. Włosy wyrywane z czuba nie odrastają tak szybko i nie zmienia się ich gatunek. W Polsce zabieg ten
często wykonywany jest za pomocą maszynki. Powoduje to szybkie odrastanie włosów szorstkich, czyli zmianę gatunku
włosów oraz zmusza do stałego i częstego używania takich przyrządów. Jeśli zdarzy się czasem, że u cocker spanieli,
szczególnie jednomaścistych, na kufie i wokół oczu wyrastają ostre włosy (cecha niepożądana) należy je pojedynczo,
bardzo blisko skóry wyciąć nożyczkami.


Ucho. Długie i nisko osadzone zwisające ucho jest cechą charakterystyczną tej rasy. Pokrywające je włosy powinny być
jedwabiste i proste. Częste rozczesywanie włosów na uszach przyczynia się do ich prawidłowego układania się. Część
włosów z zewnętrznej powierzchni małżowiny, szczególnie u nasady, a także z powierzchni wewnętrznej – z labiryntu – należy
wyciąć, aby uniknąć stałego drażnienia ucha.


Szyja. Sierść na szyi należy lekko zdegażować trymerem, aby uwypuklić jej linię i długość. Włos powinien być usunięty aż do
rękojeści mostka.


Przedpiersie i pierś. Szata powinna być jedwabista, wyczesana. Zostawienie zbyt długiego włosa szpeci psa. Długość i ilość
włosa w partii: szyja – przedpiersie, stanowi indywidualne kryterium przygotowania psa, gdyż zależy od jego budowy
anatomicznej. U psów z dość wąskim frontem należy zostawić nieco więcej włosów, natomiast z szerokiej piersi można zdjąć
więcej.


Tułów. Szat na grzbiecie powinna być gładka, prosta, lśniąca, bez śladów skrętów. Włosy jedwabiste mają spływać po
tułowiu ku dołowi, zakrywając jego słabizny.


Zad. Włosy należy lekko zdegażować, aby uwypuklić kształt zadu oraz prawidłowe, niskie osadzenie ogona.


Ogon. Należy usuwać wszystkie frędzle i długie włosy. Przez odpowiednie cieniowanie nadaje mu się kształt owalny. Przy
końcu należy go nieco zdegażować. Powinien być w stałym ruchu poziomym, co świadczy o typowym temperamencie.


Kończyny przednie. Kończyny przednie od strony bocznej i przedniej powinny być pokryte włosem krótkim i gładkim. Od
strony tylnej dokładnie rozczesany włos, opadający ku dołowi, nie powinien być jednakowej długości na całej kończynie. Od
stopy w górę (do tyłu) powinien być zdegażowany pod kątem 30. Włosy sfilcowane należy wyciąć.



Kończyny tylne. Po stronie zewnętrznej uda włosy muszą być gładkie. Włosy sczesane do tyłu powinny dochodzić do stawu
skokowego, umiejętnie ścieniowane, aby nie wystawały zbyt wyraźnie. Skrócą wówczas sylwetkę psa. Frędzle włosów od
strony przedniej nie powinny wisieć poza stawem skokowym, ale być umiejętnie skrócone i zaokrąglone do podudzia. Przy
oglądaniu psa z tyłu opadające włosy wraz z kończynami powinny tworzyć wolną przestrzeń w kształcie trójkąta.


Stopy. Włosy na stopach należy co najmniej raz w miesiącu wycinać odpowiednimi nożyczkami. Nożyczkami o prostych
końcach nadajemy łapie kształt okrągły, koci, a nożyczkami degażującymi (fryzjerskimi do przerzedzania włosów) lekko
cieniujemy sierść na łapie. Nie należy wycinać sierści spomiędzy palców, a jedynie usuwać te długie włosy, które wyrastają
na grzbiecie łapy. Przy usuwaniu sierści wyrastającej pomiędzy opuszkami palców, psa powinno się ułożyć na grzbiecie. Po
usunięciu włosów należy posypać szpary pomiędzy palcami zasypką z talku. Zbyt długie pazury powinno się obciąć
specjalnymi nożyczkami, pamiętając o obcięciu pazura na pierwszym palcu przedniej kończyny. Warto się zastanowić, czy
nie usuwać go wraz z kopiowaniem ogona, jak to praktykują hodowcy angielscy. Pierwszy pazur może często wrastać w
kończynę, utrudnia również rozczesywanie włosa.


Istnieją obecnie dwa wzory przygotowania psa do wystawy: klasyczny angielski, omówiony powyżej i drugi, obecnie dopiero
wprowadzony, wzorujący się na przygotowaniu amerykańskiego cocker spaniela. Przy drugim przygotowaniu szaty cockera
pozostawia się nieco dłuższy włos w niektórych partiach. Łapy są przygotowane podobnie jak u cockera amerykańskiego,
pazury zupełnie niewidoczne, włosy umiarkowanie zdegażowane na ich górnej krawędzi. Więcej włosów pozostawia się także
na kończynach tylnych (patrząc z boku i z tyłu): nasadę ucha mocniej degażujemy. Ten sposób przygotowania włosa jest
bardziej naturalny. Pies powinien wyglądać na wystawie tak, jakby miał włosy długie, naturalne, a nie wystrzeżone w salonie
fryzjerskim. Kąpiemy go tuż przed wytrybowaniem, na dwa tygodnie przed wystawą, aby włosy (szczególnie na grzbiecie)
miały czas się natłuścić. Tuż przed samą wystawą można psu wymyć tylko włosy długie (nie mocząc włosów na grzbiecie),
nawet w samej wodzie – bez mydła i szamponu. Potem należy wysuszyć włosy przy pomocy suszarki elektrycznej, stale
czesząc je w kierunku naturalnego ich układania się. Tuż przed wejściem na ring pies musi być rozczesany.